Nie trzeba ognia.
Nie trzeba diabłów.
Nie trzeba kar.
Wystarczy jedno uczucie, które cię zjada od środka:
Nikomu by nie zrobiło różnicy, gdybyś dziś zniknęła.
Nie dlatego, że jesteś zła.
Tylko dlatego, że nikt nie pamięta, że jeszcze tu jesteś.
Bycie niepotrzebną to nie samotność.
To nie ciche wieczory.
To nie brak rozmów.
To siedzenie przy stole i czucie, że nie trzeba było tam siadać.
To wysyłanie wiadomości i patrzenie, jak nikt nie czyta.
To moment, gdy ktoś pyta: „Co u Ciebie?”
– a zanim odpowiesz, już mówi o sobie.
To życie na przycisk „mute”.
To bycie meblem z sercem.
A najgorsze?
Że zaczynasz się dostosowywać.
Znikasz w sposób, który nikomu nie przeszkadza.
Stajesz się delikatna jak przeprosiny za samo istnienie.
Zamieniasz swoje potrzeby na ciszę.
Nie odzywasz się, żeby nie być ciężarem.
Nie płaczesz, żeby nie robić problemu.
Nie mówisz, że boli, bo i tak nikt nie usłyszy.
A potem ktoś mówi: „Czemu nic nie mówiłaś?”
I masz ochotę wyć: „BO NIKT NIE PYTAŁ.”
Manifest Królowej
Są kobiety, które zamilkły, bo nie było już po co mówić.
Bo każda odpowiedź odbijała się od ściany.
Bo prośba brzmiała jak wymuszenie,
a obecność jak niepotrzebny dodatek.
Królowa nie jest zrobiona z potrzeby bycia lubianą.
Ona się zbudowała z tego, że przez lata nikt jej nie zauważył —
a mimo to nie zniknęła.
Nie pytaj jej, dlaczego tak długo milczała.
Podziękuj, że w ogóle została.
Podszept Królowej
Nie jesteś zbędna.
Nie jesteś dodatkiem.
Nie jesteś opcją „jak się uda”.
Jesteś człowiekiem.
Z obecnością, która może komuś ocalić dzień.
Z głosem, który może zbudzić tych, którzy umarli w środku.
I jeśli myślisz, że świat cię nie potrzebuje, to nie słuchaj świata.
Słuchaj tych kilku głosów, które czekają, aż się odezwiesz.
Bo może im nikt inny nie odpowie.
To, że nikt nie mówi Ci, że jesteś potrzebna — nie znaczy, że nie jesteś.
To znaczy tylko, że jesteśmy piekielnie nieuważni.
A Ty zbyt cicha, żeby wołać.
Ale nie znikaj.
Jeszcze ktoś Cię zobaczy.
I nie zapomni.
Bo są tacy, co widzą przezroczyste dusze.
I uczą się ich na pamięć.
