W świecie, który operuje szybkością,słowo staje się plastikiem.Lekkie. Jednorazowe.Wygodne do rzucenia.Bez potrzeby uniesienia odpowiedzialności za to, co po nim zostanie.

Mówią: „nie przywiązuj się”,„nie bierz tak do siebie”,„żyj lekko”.Ale ja nie umiem żyć lekko.Bo człowiek, który żyje lekko, umiera pusto.

—Człowieczeństwo nie jest funkcją biologiczną.To wybór.Czasem wbrew sobie.Wbrew wygodzie.Wbrew temu, co łatwe, modne, bezpieczne.Prawdziwe człowieczeństwo to akt odwagi.Nie wtedy, gdy coś się opłaca.Ale wtedy, gdy wszystko wokół mówi: „Odpuść”.A ty trwasz.Bo przyrzekłaś.Bo powiedziałaś.Bo dałaś słowo.Bo kochasz.

—To nie jest sentymentalizm.To jest fundament.Wartość, która sprawia, że człowiek nie staje się zwierzęciem,któremu wystarczy pełna miska i ciepły kąt.Ja nie chcę tylko przetrwać.Ja chcę żyć.A życie bez znaczenia słów jest hałasem,którego nikt nie słucha.

—Mówisz „kocham” – ale nie potwierdzasz czynem?Mówisz „jestem” – ale znikasz, gdy nie jest miło?To nie człowieczeństwo.To spektakl bez scenariusza.Pustka w dekoracjach emocji.

—Słowo jest jak przysięga.Nie wypowiada się go lekko,bo ono nie waży grama.Ono waży całego Ciebie.Z tym, co jesteś w stanie unieść,i z tym, co zawiedziesz, jeśli zamilkniesz nie w porę.

—Jeśli nie stanę za tym, co mówię —kim jestem?Nikim.Nie dlatego, że inni mnie tak ocenią,ale dlatego, że we własnych oczach nie zasługuję na to, by mówić dalej.

—Człowieczeństwo nie boli dlatego, że jest trudne.Boli, bo jest PRAWDZIWE.A wszystko, co prawdziwe,obdziera ze złudzeń.Ale też daje coś, czego świat już prawie nie zna:spokój. Godność. Stałość.Jak skała,która nie musi krzyczeć,żeby być.

—To nie jest tekst.To lustro.A jeśli ktoś się w nim przejrzy i zobaczy tylko słowa —to znaczy, że jeszcze nie dotknął prawdy.Ale jeśli coś zadrży…to wiedz, że tu była Królowa.I że słowo, które czytasz —to nie metafora….

To Ja.