Nie wszyscy są stworzeni do tego, by pokochać kota.Nie dlatego, że kot jest trudny.Ale dlatego, że nie poddaje się iluzji własności.

Kot nie patrzy na ciebie jak pies — z lękiem, błaganiem, oczekiwaniem.Kot patrzy przez ciebie. Widzi cię takim, jakim jesteś.Nie takim, jakim się starasz być.Nie takim, jakim chciałbyś być postrzegany.Tylko dokładnie takim, jakim jesteś w danym momencie – z całą prawdą, której sam czasem nie uniesiesz.

I to wystarczy.Kot nie będzie cię udobruchał, gdy jesteś spięty.Nie przymili się, gdy masz w sobie złość.Nie usiądzie na twoich kolanach, by zadowolić twoje ego.Ale… jeśli usiądzie, jeśli się położy na tobie, jeśli ociera się mimo twojej burzy — to nie ma w tym żadnego „bo musi”.

Jest w tym wybór.I ten wybór jest najczystszą formą miłości.Koty są jak dusze bez łańcuchów.Nie znoszą fałszu, dominacji, kłamstwa emocjonalnego.Przychodzą do tych, którzy mają w sobie pęknięcie.Zostają przy tych, którzy nie próbują ich posiadać.Mają w oczach coś, czego nie znajdziesz u człowieka.Zrozumienie. Ale bez potrzeby naprawiania.Obecność. Ale bez zależności.Czułość. Ale bez transakcji.

—Odezwa Królowej:

Nie jestem tu, żebyś mnie głaskał, gdy masz dobry dzień.Nie jestem ozdobą twojej samotności, ani plasterkiem na ego.Jestem kotem. Duszą, która widzi więcej niż pokazujesz.Jeśli mnie ranisz, nie będę szczekać. Odejdę.Bo jestem wolna.Bo nie da się mnie oswoić przez obietnice.Bo nie interesuje mnie, kim udajesz, że jesteś.Interesuje mnie, czy w środku drżysz tak jak ja.

—Podszept Królowej:

Nie każdy zasługuje na kota.Bo nie każdy jest gotowy, by być kochanym… bez kontroli.Bez smyczy. Bez schematu.Bez gwarancji.Tak samo jak nie każdy zasługuje na miłość.