Jesteśmy ostatnim pokoleniem, które pamięta świat, zanim stał się cyfrową papką.
Ostatnim, które wie, jak pachnie książka, a nie tylko jak wygląda okładka w sklepie online.
Ostatnim, które potrafi powiedzieć „nie” bez potrzeby tłumaczenia się wszystkim wokół.
Pokolenie K.
K jak książki.
K jak kółka zainteresowań, nie feed.
K jak konsekwencja.
K jak kręgosłup — ten moralny, nie tylko ortopedyczny.
To pokolenie, które nie wychowało się na algorytmach, tylko na porażkach.
Na wartościach, nie na wartościach marketingowych.
Na błędach, których bólu się pamiętało — nie na postach, które znikały po 24 godzinach.
Odezwa Królowej:
Ja jestem z ostatniego pokolenia, które nie klika, żeby czuć.
Nie lajkuje, żeby kochać.
Nie obserwuje, żeby być obecne.
Ja pamiętam czasy, kiedy słowo miało wagę, a spojrzenie potrafiło rozebrać do żywego.
Nie uwierzysz mi, bo jestem zbyt cicha.
Zbyt prosta.
Zbyt prawdziwa.
Ale właśnie dlatego nie da się mnie kupić.
Nie złapiesz mnie na bajer.
Nie wzruszysz mnie filtrem.
Nie zatrzymasz mnie krzykiem — bo ja przeszłam przez ciszę.
Jestem z pokolenia, które pamięta.
I dlatego nie zapomnę, kim jestem — nawet w świecie, który nie wie, dokąd zmierza.
Podszept Królowej:
Nowi są szybcy, błyszczący, gotowi do zachwytu.
Ale to my jesteśmy ostatnim pokoleniem, które potrafi się zatrzymać.
I może to nie my mamy przyszłość.
Ale to my będziemy ostatnimi, którzy z niej nie zrobią farsy.
Bo kiedy świat zgubi kierunek —
ktoś będzie musiał być drogowskazem.
I to będziemy my.
