To nie jest historia o romantyzmie.To jest historia o prawdzie.O tej, która nie pachnie różami, tylko czasem krwią spod paznokci.

Miłość, która głaszcze — bywa piękna.Ale miłość, która trzyma, gdy pękasz,która nie boi się Twojej ciemności,twojego zmęczenia, twojej ciszy —to jest miłość, która zostaje.

Nie szukaj kogoś, kto zawsze będzie Cię kochał w wersji „po fryzjerze”.

Szukaj tego, kto widząc Twoją rozsypkę, nie rzuci hasłem „wróć, jak ogarniesz”.Bo prawdziwa miłość to nie komfort.To decyzja. Codzienna.To bycie — nie tylko wtedy, gdy jesteś „do kochania”.

Miłość, która nie głaszcze — uczy. Wzmacnia. Odbudowuje.

I choć czasem boli —to właśnie ona mówi: „Z Tobą. Nawet w burzy.”