Byłyśmy wtedy po trzydziestce, w rozkwicie kobiecej klasy, inteligencji i głupich decyzji. Właśnie takich, które wyglądają jak Ryan Gosling w dresie, pachną jak dezodorant z kiosku i mówią: „Jestem młody, ale ty możesz być moją nauczycielką życia”.
Moja koleżanka — kobieta z klasą, po rozwodzie, z synem i tytułem magistra — poznała go na dyskotece. A właściwie to on ją wcisnął w życie w postaci złożonej karteczki z numerem telefonu. Miał może 21 lat, choć emocjonalnie bardziej 15, ale białe zęby świeciły jak neon na stacji Orlen. A to, jak wiemy, wystarcza niektórym, żeby stracić rozum, godność i oszczędności.
Weszłam do nich któregoś dnia, a on siedział przy stole jak z reklamy sportowego obuwia – cały w dresie, elokwencją rzucał jak piłką po ścianie, czyli boleśnie i bez celu. Ale ona już tonęła. I co zrobiła? Uwierzyła, że jest projektem typu „chłopak do zrobienia”. Kupiła mu samochód (na kredyt, wiadomo, bo nic tak nie podnieca jak długi dla miłości), pisała mu prace magisterskie, ubierała go jak własne dziecko, karmiła marzeniami o jego rozwoju… a przy tym odmładzała się na siłę, jakby krótką spódnicą dało się zgubić metrykę.
I wtedy wydarzyła się scena, która powinna być symbolem całego tego romansu rodem z katalogu „błędy młodości w wieku średnim”.
Sklep z garniturami. Ona z nim. On mierzy spodnie – za małe. Ona, elegancka jak zawsze, podchodzi do ekspedientki:
– Przepraszam, czy można o rozmiar większe?
I wtedy ekspedientka, nieświadoma, że właśnie stanie się bohaterką legendy, mówi:
– Proszę bardzo, niech pani weźmie, te na syna będą dobre.
Syn.
I w tym momencie skończyły się iluzje, puder odmładzający i wszystkie bajki o „różnica wieku nie ma znaczenia”. Bo oto cały sklep zobaczył to, czego ona widzieć nie chciała. On był jak broszka do żakietu — ozdoba, którą się nosi, dopóki się nie odpięła i nie przeskoczyła do młodszej.
Odezwa Królowej:
Jeśli musisz za niego płacić, pisać mu prace i kupować garnitury, to nie jest twój mężczyzna. To twoje dziecko. I niech cię nie zmyli ten seksowny dres i białe zęby. Mężczyzna to nie projekt DIY. Jeśli w związku czujesz się jak nauczycielka, stylistka i matka — to nie miłość, to wolontariat. A miłość nie jest formą działalności charytatywnej.
Podszept Królowej
On odszedł po dziesięciu latach. A ona została — z kredytem, doświadczeniem i cytatem życia:
„Niech pani weźmie, te na syna będą dobre.”
