W manifestach – siostrzana solidarność.
Na banerach – wściekłe hasła o patriarchacie i podboju świata bez stanika.
W życiu – „Czy mógłby mi pan pomóc z tą pralką?”
Bo wiecie… to całe równouprawnienie działa genialnie, dopóki nie trzeba:
– odkręcić syfonu,
– zmienić opony w listopadzie,
– albo wnieść 60-kilogramowej praleczki na czwarte piętro bez windy.
Wtedy nagle się okazuje, że feminizm ma przerwę techniczną.
Nie chodzi o to, że kobiety nie potrafią.
Potrafią.
Tylko jakoś dziwnie… wolą wtedy być delikatne.
Zmęczone.
Wrażliwe.
I „oj, dziękuję, panie, pan to jednak dźwignie lepiej, bo ma pan siłę, prawda?”
Odezwa Królowej:
Nie jestem przeciwko feminizmowi.
Jestem przeciwko hipokryzji.
Nie krzycz na marszu, że nie potrzebujesz mężczyzny,
skoro pięć minut później robisz oczy kota ze Shreka,
żeby ci wkręcił żarówkę.
Nie opowiadaj o niezależności, jeśli twoja niezależność działa tylko wtedy,
gdy karta działa, wino się chłodzi, a ktoś ci właśnie otwiera drzwi.
Kocham kobiecą siłę.
Ale nie znoszę teatralnych pozorów siły, które znikają przy byle kablu od suszarki.
Chcesz równości?
Super.
To idź, niesiemy razem.
Ale nie rób ze mnie idiotki,
bo ja nie potrzebuję równouprawnienia w wersji „kiedy mi wygodnie”.
Refleksje Królowej:
Feministki?
Często to nie kobiety wolne, tylko kobiety zranione.
Zakompleksione, niekochane, które prawdopodobnie zaznały bólu –
czy to przez nieudaną relokację uczuć,
brak ojca w życiu córki,
czy szefa-tyrana, który mylił autorytet z przemocą.
Idą potem przez życie z tym bólem jak z ukrytym nożem w kieszeni
i obrywają nim każdego samca, który się zbliży.
Nie rozróżniają winnych od przypadkowych.
Bo krwawią z miejsca, którego nigdy nikt nie opatrzył.
Feminizm nie kończy się w teorii.Kończy się na czwartym piętrze. Z pralką. I zadyszką….
