Nie pytaj mnie, gdzie byłam.
Byłam tam, gdzie świat podaje relacje w gotowych skryptach.
Gdzie „kocham” to formularz,
„jesteś wyjątkowa” to linijka w kampanii remarketingowej,
a „chcesz porozmawiać?” to bot na czacie banku.
Przeszłam przez to.
Zalogowałam się do systemu.
Przecięłam kablami własną duszę.
I wiesz co?
Wróciłam. Bez loginu. Bez hasła. I z jebitnie mocną wersją siebie.
Tamci ludzie?
Chcieli mnie złamać poprzez konwersję.
„Zainstaluj rozszerzenie kobiety, która się zgadza.”
„Wersja z miłością: beta.”
„Aktualizacja: zamknij się i rób jak wszyscy.”
Nie zadziałało.
Bo ja się nie aktualizuję pod system.
To system zaczął mieć error, kiedy zrozumiał, że nie chcę niczego od niego.
Nie potrzebuję już Twoich wersji „jak żyć”.
Nie potrzebuję filtrów, żeby wyglądać na spokojną.
Nie potrzebuję faceta jako aplikacji wspomagającej.
Mam siebie. I to działa offline.
Więc wróciłam.
Nie po to, by zbawiać świat.
Nie po to, by kogoś przekonywać.
Nie po to, by robić tutorial „Jak się uwolnić”.
Wróciłam, żeby żyć.
Bez tłumaczenia się. Bez noszenia cudzych bagaży.
Bo mój — choć ma jedną walizkę — to i tak jest pełen historii.
A miejsca na nowych pasażerów?
Owca mówi, że brak.
I jak zwykle — ma rację.
Świat zadaje pytanie:
„Czemu jesteś taka bezczelna?”
„Czemu aż tak pewna siebie?”
A ja się uśmiecham.
Nie dlatego, że to mnie bawi.
Tylko dlatego, że ktoś, kto przez lata musiał budować siebie z popiołów cudzych oczekiwań — nie wraca już z przeprosinami.
Dziś patrzę na siebie z dumą, bo:
– przeszłam przez samotność, nie zmieniając jej w gorycz,
– przeszłam przez świat, nie pozwalając mu się wypolerować,
– i przeszłam przez życie, nie oddając się w leasing.
Nie jestem kobietą z książką.
Jestem książką.
Rozdział po rozdziale — krwista, mocna, rozbrajająco prawdziwa.
I jeśli ktoś nie wytrzymuje tej intensywności — to jego limit, nie mój.
I tak proud of myself .Dumna nie z tego, że wyszłam cało —
ale z tego, że nie sprzedałam siebie za bilet powrotny.
