Niektóre kobiety nie potrzebują trumny, by zniknąć.
Wystarczy nieudany związek, kilka lat ciszy i systematyczne ignorowanie.
Potem już same nie wiedzą, kiedy przestały być „kimś” i zaczęły być „czymś”.
Zmęczone. Przeoczone.
Z wiecznym „nie teraz” wbitym pod skórę jak kolagen, który nie działa.
One nie krzyczą.
Bo kiedyś próbowały — i świat je zbył śmiechem.
One nie pytają.
Bo pytania zadawane w samotności nie mają adresata.
Są same od lat.
Niektóre fizycznie, inne tylko w środku.
Czasem ktoś obok śpi, mówi, je, oddycha — ale i tak są same.
Zgubiły atrakcyjność nie w lustrze, tylko w spojrzeniach, które przestały je szukać.
Schorowane, zmęczone, z historią wypisaną nie na twarzy, tylko między oddechami.
Z marzeniem, które nigdy nie wyszło z krtani, bo tam utknęło — między lękiem a ośmieszeniem.
Były dla innych.
Matki, żony, pielęgniarki emocji, strażniczki cudzych sukcesów.
Zawsze ktoś był ważniejszy.
Dziecko, mąż, opinia, sąsiadka, termin, rachunek, spokój.
Aż w końcu nie zostało nic, co byłoby tylko ich.
I nie wiedzą, jak się do siebie odezwać, bo zapomniały, że mają język.
Scena?
Kusiła.
Ale zawsze w cieniu — bo przecież „co ludzie powiedzą”,
albo co gorsze — nie powiedzą nic.
Manifest Królowej:
To nie jest koniec.
To nawet nie jest pauza.
To jest moment, w którym możesz wreszcie powiedzieć:
„Ja też istnieję.”
Nie musisz być głośna.
Nie musisz być piękna, młoda, aktualna, zgodna z trendami.
Masz prawo do przestrzeni.
Masz prawo do głosu, nawet jeśli drży.
Masz prawo do tego, by ktoś w końcu zapytał:
„A Ty? Czego Ty chcesz?”
Podszept Królowej:
Może dziś jeszcze boisz się sceny.
Ale jeśli tylko ją zobaczysz — wejdź.
Nie dla aplauzu.
Dla siebie.
Dla tej, którą tak długo niosłaś na plecach, że zapomniałaś, że była Tobą.
Nie przegrałaś życia!!!
Po prostu zbyt długo byłaś tłem.
A tło też potrafi oślepić — jeśli tylko ktoś włączy światło.
Więc jeśli to czytasz — to znaczy, że światło już płonie.
I niech Cię widzą.
Bo Ty jeszcze nie skończyłaś mówić.
Dopiero zaczynasz.
