(czyli: zanim się odezwiesz — już cię przeczytałam)
Wmawiali Ci całe życie, że „liczy się wnętrze”.
Że „nie szata zdobi człowieka”.
Że „nie oceniaj książki po okładce”.
A potem pierwsze, co zrobiłaś, to oceniła chłopa po butach.
I dobrze zrobiłaś.
Wygląd mówi zanim Ty zdążysz otworzyć usta.
Wygląd krzyczy Twój stosunek do świata, siebie i ludzi,
których spotykasz po drodze.
Wyprasowana sukienka? Ona nie tylko pachnie.
Ona deklaruje.
„Mam kontrolę. Mam godność. Mam oczy.”
Chcesz mówić o kompetencji, zaufaniu, klasie —
a przychodzisz z tatuażem na szyi i tekstem, że jesteś indywidualnością?
Kochanie, w galerii handlowej może.
W kancelarii — już niekoniecznie.
Nie jesteś modą.
Jesteś komunikatem.
I to, jak wyglądasz, to Twoja prezentacja przed rozmową o czymkolwiek.
To nie jest powierzchowność.
To świadomość.
Bo jeśli nie ogarniasz siebie —
nie ogarniesz też innych.
Jeśli Twoje włosy krzyczą „trudny okres”,
to ja się nie dziwię, że Twoja relacja też właśnie przeżywa kryzys.
Wygląd to nie próżność.
To elegancja duszy.
I nie chodzi o markę torebki.
Chodzi o to, czy ją niesiesz, czy się za nią chowasz.
Manifest Królowej:
Nie szukam pięknych ludzi.
Szukam tych, którzy szanują siebie na tyle, żeby nie wpychać mi pod nos chaosu w spranych dresach i tekstem „liczy się serce”.
Serce to masz jedno.
I jeśli ono wygląda tak, jak Twoje buty —
to sorry, ale nie wchodzisz mi do życia bez wycieraczki.
Podszept Królowej:
Nie oszukuj się.
Idziesz po buty — patrzysz na te, które Ci się podobają.
A dopiero potem sprawdzasz, czy nie będą Cię ranić.
Z ludźmi jest tak samo.
Tylko buty częściej mają więcej klasy.
Jeśli Twój wygląd mówi „mam to gdzieś” —
to nie zdziw się, że świat też tak Ci odpowie.
