Czyli jak zrobiono z miłości do siebie obowiązkową przepustkę do bycia godną czegokolwiek.
Wersja dla zaawansowanych? Pokochaj siebie na tyle, żeby nie przeszkadzać innym w tym, że Cię nie kochają.
Bo jak się nie kochasz, to co?
Nie zasługujesz na uczucie?
Nie dostaniesz bliskości?
System odrzuci Cię z powodu błędu w kodzie miłości własnej?
Świat powie: „Przepraszamy, ale zanim ktoś powie Ci ‘kocham’, musisz wykonać 16 zadań z terapii i zaakceptować swój cellulit”?
„Musisz pokochać siebie” — brzmi jak cudowna porada z Instagrama,
dopóki nie zrozumiesz, że to nowoczesna wersja: to Twoja wina, że jesteś sama.
Nie cierp, nie płacz, nie szukaj, nie tęsknij.
Bo jeśli to robisz — to znaczy, że siebie nie kochasz.
A skoro siebie nie kochasz, to nie dziw się, że nikt inny też nie.
Ot, taka subtelna przemoc ubrana w motywacyjny bełkot z gradientem w tle.
Kobieta po rozstaniu?
Złamana?
Zgubiona?
Zamiast wsparcia słyszy: najpierw pokochaj siebie.
A może ona potrzebuje dotyku.
Rozmowy.
Obecności, która nie będzie lustrem jej poziomu samoakceptacji.
Bo nie trzeba być pełnym, żeby zasługiwać na miłość.
Nie trzeba być idealnym, żeby być przytulonym.
Nie trzeba być instagramową wersją siebie, żeby ktoś powiedział:
„Jesteś ważna. Nawet, jeśli jeszcze w to nie wierzysz.”
MANIFEST KRÓLOWEJ
Nie muszę najpierw kochać siebie, żeby być kochana.
Bo miłość nie jest nagrodą za zaliczenie kursu z samooceny.
Nie jestem zadaniem do odrobienia.
Jestem człowiekiem.
A człowiek ma prawo być niedokończony.
I nadal być wart miłości.
PODSZEPT KRÓLOWEJ
Nie daj sobie wmówić, że wszystko, co boli, to przez brak miłości własnej.
Czasem boli, bo świat boli.
Bo ludzie ranią.
Bo tęsknota jest realna.
A Ty masz prawo to czuć — nawet, jeśli Twoje lustro akurat milczy.
Możesz kochać siebie.
Możesz siebie nie znosić.
Ale to nie powinno decydować o tym,
czy ktoś obejmie Cię, gdy drżysz.
Bo najpiękniejsza miłość to ta,
która mówi:
„Zostanę. Choćbyś jeszcze nie wiedziała, że na to zasługujesz.”
