Czyli jak uczynić z emocjonalnego niedorozwoju coś romantycznego.
Taki mit na miarę XXI wieku: milczy, znika, nie wie, co czuje — więc pewnie kocha po swojemu.
Nie odzywa się od trzech dni.
Nie mówi, co czuje.
Nie potrafi nazwać, co się dzieje.
I co słyszysz od świata?
„On po prostu tak ma.”
„Faceci nie umieją mówić o emocjach.”
No tak.
A jak dostanie mandat, to wie, co powiedzieć.
Jak mu spóźnią pizzę, to wie, jak zadzwonić.
Ale jak Ty płaczesz — to „nie wie, co powiedzieć”.
Mężczyzna, który nie mówi o uczuciach, jest postrzegany jak zagadka.
Jak skarb zamknięty w sejfie.
Jak ktoś głęboki.
A to nie głębia.
To brak alfabetu emocjonalnego.
I nie, to nie jest romantyczne.
To jest niewygodne, frustrujące i niebezpieczne,
bo kobieta zaczyna robić to, co robiła zawsze —
mówić też za niego.
I tak kobieta siedzi z notatnikiem i analizuje.
Każde jego „spoko”, każde „nie wiem”, każde milczenie.
Bo skoro nie mówi, to może działa inaczej?
Może pokazuje uczucia w inny sposób?
Może jego obecność to wyznanie miłości?
Nie, Królowo.
To wygodna wymówka.
Bo mówić o uczuciach to nie łaska —
to obowiązek w relacji.
I nie jest Twoim zadaniem ciągnąć z niego każde słowo jak z tubki po paście.
Nie jesteś emocjonalnym wacikiem.
Ani tłumaczką męskiego milczenia.
MANIFEST KRÓLOWEJ
Nie przyjmuję ciszy jako waluty.
Nie traktuję „nie wiem” jako deklaracji.
Nie czytam między wierszami, jeśli nie ma tekstu.
Jestem Królową.
Nie wróżką.
Nie terapeutką.
Nie zasługuję na interpretacje — tylko na komunikację.
PODSZEPT KRÓLOWEJ
Nie chcesz wiele.
Chcesz tylko wiedzieć, czy on tam w ogóle jest.
Czy ktoś za tym milczeniem trzyma ster,
czy to tylko pustka w męskiej obudowie.
I pamiętaj:
jeśli nie mówi —
to nie zawsze znaczy, że nie umie.
Czasem po prostu nie chce.
Miłość bez słów?
Może i jest możliwa.
Ale miłość bez rozmowy to
związek z duchem.
A Ty nie jesteś egzorcystką.
