„Cała ziemia miała jeden język i jednakowe słowa.”
No i właśnie to był ich największy błąd.

Bo jak ludzie zaczynają mówić jednym głosem, to zaraz ktoś się znajdzie, kto powie: „to może my zbudujemy sobie wieżę aż do nieba, żeby nas było widać na LinkedInie.”

Wieża Babel to nie był tylko projekt architektoniczny. To był pierwszy open space, pierwszy wielki projekt zespołowy, pierwsza agencja marketingowa bez strategii, ale z wielkimi ambicjami. Budowali ją jak startup: entuzjastycznie, z rozmachem, bez celu, ale z logiem.

Ludzie mieli wspólny język, więc było im łatwo się dogadywać. Przynajmniej do momentu, aż zaczęli przesadzać. Bo zamiast „chcemy być razem”, zaczęli mówić: „chcemy być ponad Bogiem.” I wtedy Bóg zrobił to, co każdy CEO, gdy zespół się rozszalał – rozdzielił kompetencje i rzucił ich w różne działy.

Brzmi znajomo? Witaj w XXI wieku.
Ludzie znowu mówią jednym głosem – tylko tym razem to język korpo, social mediów i hashtagów.

teamwork #buildingtogether #heavenbound

Ale kiedy zaczynasz żyć tylko wspólnym projektem, wspólnym marzeniem i wspólnym targetem – przestajesz rozumieć siebie.

👑 Manifest Królowej

Są kobiety, które codziennie wspinają się na swoją małą wieżę Babel. Zakładają szpilki, filtrują story, wysyłają maila o 23:07 z dopiskiem „wysłane z iPhone’a”, żeby nikt nie zapomniał, że są niezastąpione. Marzą, by być zauważone. Żeby choć raz usłyszeć: „wow, jesteś naprawdę wyjątkowa.”

A prawda jest taka, że im wyżej się wspinasz po sztucznej drabinie, tym dalej od siebie jesteś.

Wieża Babel runęła nie dlatego, że była za wysoka. Tylko dlatego, że ludzie budowali ją z lęku przed niewidzialnością. A niewidzialność to dzisiaj najgorszy grzech społeczny.

👑 Podszept Królowej

Może nie potrzebujesz wieży.
Może nie musisz mówić językiem wszystkich.
Może nie jesteś tu po to, żeby Cię wszyscy rozumieli – tylko po to, żebyś zrozumiała siebie.

Nie musisz mieć wspólnego języka z tłumem, który nie zna swojego imienia.

Wieża Babel dzisiaj nosi imię „potrzeba znaczenia”. I dalej runie. Runie wszędzie tam, gdzie ludzie próbują wspólnym głosem zakrzyczeć własną pustkę.
Bo nie jesteśmy stworzeni, żeby wspólnie udawać Boga.
Jesteśmy stworzeni, żeby być sobą – osobno, jasno, prawdziwie.